تا قبل از دهه 90 میلادی استفاده از اینترنت برای مردم عادی به سادگی امکان پذیر نبود، چرا که استفاده از امکانات اینترنت نیاز به دانش خاصی داشت، محیط خط فرمانی (Command Line) و ساختار غیر گرافیکی اینترنت سبب شده بود که کاربران عادی علاقه چندانی به استفاده از اینترنت ندااشته باشند.

در اوایل دهه 90 پس از به وجود آمدن مفهوم وب در اینترنت (سال 19993) و پروتکل HTTP که به سادگی امکان به اشتراک گذاشتن مستندات در اینترنت را در اختیار کاربران قرار می داد، روز به روز به تعداد کاربران اینترنت افزوده شد. از سوی دیگر با اضافه شدن کاربران اینترنت،حجم مستندات نیز روز به روز افزایش یافت. مسلما خطوط سابق اینترنتی و سرورهای موجود، توانایی جوابگویی به خیل عظیم کاربران اینترنت را نداشتند. همچنین با زیاد شدن کاربران و بالا رفتن حجم مستندات، و نیز سادگی انتسار اطلاعات در اینترنت، مفاهیم تجاری نیز وارد عرصه اینترنت شدند. شرکت های تجاری نیاز به سرورهایی داشتند که این امکان را به آنها بدهد که به سادگی و با سرعت بتوانند اطلاعات خود را در اختیار مشتریان و کاربران قرار دهند.

بالطبع این امکان وجود نداشت که هر شرکت یا سازمانی که قصد راه اندازی سایتهای اینترنتی را دارد، خود راسا اقدام به راه اندازی سرور خود کند، چرا که با وجود کاربران زیاد این سایتها و حجم بالای ترافیک، نیاز به اتصالهایی با سرعتهای بسیار بالا وجود داشت که مسلما حتی در صورتی که این امکان از لحاظ عملی وجود داشته باشد، هزینه بالایی را می طلبید.

راه حلی که برای این مشکل به نظر رسید، راه اندازی مراکز خاصی تحت عنوان DATA Center یا مراکز داده ای بود. DATA Center ها با در اختیار داشتن اتصالات پرسرعته ای به اینترنت و همچنین در اختیار داشتن سرورهای قوی و متعدد، امکان راه اندازی سایتهای وب را برای عموم مردم ممکن ساختند.

Copyright © July 2006, Pajhohesh Rasa Computer Co. All right Reserved.

Powered By: Raahbar Information Technology.

Download Flash Player 7.0